Now it's time, time to start livin'

Wat te doen wanneer je in NY bent. Zoals gezegd, ik werd zeer zenuwachtig van alle mogelijkheden. Op een vraag van Marianne wat ik deze drie dagen van plan was antwoordde ik dat ik een city pass wilde kopen. Dan kun je naar zes verschillende toeristische attracties gedurende negen dagen. Deze tijd kan ik niet gebruiken dus dan zou ik alles in de twee dagen moeten proppen. Het Met, het Moma, Guggenheim, Empire State, een tocht rond Manhattan en het American Museum of Natural History. Maar al zou ik er maar vier doen het was toch een goede deal. Al was het alleen maar omdat je niet in rij hoeft voor een kaartje. Dit hoeft slechts de eerste keer. 

Zaterdagmorgen eerst naar Starbucks. En dan meteen door naar de ticketshop voor een kaartje voor een musical. Ik wilde naar Motown maar daarvan verkocht men geen tickets. Dan maar naar Pippin. Dit werd als de beste Broadway show aangeboden, maar dat worden ze allemaal. Je hoeft je keus dus niet te laten afhangen van de aanbevelingen. Chicago leek mij ook wel wat en eventueel Annie. Uiteindelijk werd het dus Pippin. Ik bleek een kaartje te hebben op de eerste rij bij het orkest. Ik zat naast de pianist die tevens de dirigent was. Een bijzonder ervaring omdat hij via een camera leiding gaf aan het orkest. Er stond een microfoon naast hem waardoor hij met het orkest en de artiesten communiceerde. Ik kreeg zodoende een kijkje in de moderne musical keuken. 

Het was een fantastische ervaring en schitterende musical. Mocht ome Joop ooit nog eens van plan zijn deze musical in Nederland uit te brengen dan is dit zeker een aanrader. Als men tenminste hetzelfde script aanhoudt als hier op Broadway. Het is een wervelende show met musicalartiesten, acrobaten, messenwerpers, jongleurs, vuurspuwers en koorddansers. Ook van de musicalartiesten wordt acrobatiek verwacht. Een staande ovatie is weggelegd voor Andrea Martin die de grootmoeder van de hoofdrolspeler prins Pippin speelt. Zij is 66 jaar en begonnen als een eerste klas comédienne. In 1993 won zij een Tony award voor de beste musical actrice. Daarna is zij nog vier keer genomineerd. Haar rol omvat het geven van een levensbeschouwing aan haar kleinzoon, die op zoek is naar het ultieme in het leven. Zij zingt hierbij een lied maar doet de helft op z'n kop hangend aan een trapeze samen met een partner. Zij leek een authentieke circusartieste. Het lied dat zij zingt raakt het publiek ook. Het lied inspireert de mensen te denken dat zij een lang en gezond leven kunnen leiden. 

time to start livin'

Time to take a little from this world we're given

Zij geniet van deze rol en wil hiermee laten zien dat zij met 66 jaar zeker niet het gevoel heeft dat haar leven voorbij is. Iedere nieuwe dag zegt zij is het tijd om te beginnen te leven. Er spreekt hieruit veel hoop en optimisme. 

Er zat zoveel humor maar ook veel wijsheid in het script dat de tranen mij beurtelings van het lachen maar ook van de levenslessen over de wangen liepen. Het was een show op z'n Amerikaans. IJzersterk door het wisselen van circusacts en theater. De circusacts leken sterk op die van Cirque du Soleil, waar helaas enige weken geleden tijdens een optreden in Las Vegas een trapezewerkster van 30 meter hoog met dodelijke afloop naar beneden is gevallen. Nu was dit podium niet zo hoog maar ik hield toch af en toe mijn hart vast.

You can't always get what you want. Sometimes you get more.

Soms lijkt het wel of beschrijving van de gebeurtenissen die ik meemaak alleen maar via superlatieven kan. Gisteren was zo'n dag waar je op hoopt maar die duizend keer beter uitpakt dan wat je hebt kunnen dromen. Ten eerste weer het weerzien van Marianne. Een klasgenote van de middelbare school die ik december vorig jaar in Amsterdam voor het eerst weer terug zag nadat wij jarenlang via emails de nieuwtjes hadden uitgewisseld. In december waren voor mij al 50 jaar weggevallen. Een bijzondere ervaring wanneer je merkt dat je kunt doorgaan vanaf het moment dat je elkaar voor het laatst hebt gezien. De correspondentie hielp daar ongetwijfeld bij want we wisten al vrij nauwkeurig hoe onze levens na het eindexamen waren verlopen. Maar schrijven en elkaar ontmoeten is niet altijd één. 

Nu dan onze ontmoeting in NY. Beneden in de lobby van dit krankzinnig drukke hotel. Maar toen zij binnenkwam vielen alle mensen als in een rookgordijn weg. Snel het hotel uit. Richting Hudson river. 

Ik had geen speciale wensen dus Marianne mocht  bepalen waar we naartoe zouden gaan. Ik wilde wel graag naar de plekken waar het WTC ooit had gestaan. Er is inmiddels een nieuwe toren gebouwd die bijna af is. Verder heeft men tal van memorials overal geplaatst. Een wijze van waardering zowel als herinnering aan alle dapperen die om hun medemens te redden zelf de dood ingingen. Politiemensen maar vooral ook veel brandweerlieden. Eveneens worden infanteristen herdacht die hulp hebben verleend.  Hoewel er duizenden toeristen rondlopen kreeg ik toch een brok in de keel bij de herinnering aan deze ongekende terreur actie die zoveel dood en verderf heeft gezaaid. Niet alleen in Amerika maar ook wanneer je de oorlog in Irak als gevolg van de aanval op de twintowers en het Pentagon aanmerkt, ook in deze oorlog. Die oorlog heeft bovendien nog veel meer levens gekost dan bij de terreuraanslagen op Ameriakaans grondgebied. 

Voordat we echter bij de nieuwe toren en het nieuwe financieel centrum kwamen liet Marianne mij kennis maken met weer iets heel bijzonders. De Highline. Een bovengrondse metro waaraan in Manhattan in dat gebied grote behoefte bestond in het begin van de 20ste eeuw. In 1929 begon men met de bouw en in 1934 betekende het de levensader voor de New Yorkers. In de zestiger jaren begon het verval waarna de lijn werd opgeheven. De natuur nam het over. Het werd een verpauperde bende. Totdat het gemeentebestuur besloot het drastisch op te knappen. Er werd een plan opgesteld voor nieuwe appartementen, winkels, kantoren, recreatie. Men liet de bruggen waarover eertijds de treinen hadden gereden intact en legde hierop wandelpromenades aan te midden van schitterend aangelegde tuinen. Deze worden nog eens verfraaid met diverse mooie beelden en bustes van bekende Ameriaken. Ook op veel daken van de in baksteen gebouwde nieuwe panden zie je veel tuinen  met zelfs bomen. Het lijkt op de hangende tuinen van Babylon. Alles is schoon en fris en het is een genot om daar te wandelen en rond te kijken. Kortom een bijzondere verrassing. Hierna ging het via Greenwich street richting Battery park, nadat we eerst de plek van de voormalige twintowers hadden bezocht. Battery park werd opgeknapt en was met hekken afgezet. We liepen er langs richting Hudson river en keken uit op het vrijheidsbeeld en Staten Island. Het was een warme dag en het water gaf nog ietsje verkoeling. Via het Joods museum dat ook een herdenkingsplek van de holocaust is liepen we naar het financieel centrum. Een prachtig mooi gebouw met veel schitterend marmer. Een centrale hall met een hoge glazen koepel waardoor je de nieuwe toren van het WTC kunt zien. Een bijzondere combinatie. De met palmen aangeklede hall, het enorme gebogen glazen dak met daar doorheen te zien en ook weer weerspiegeld de omliggende wolkenkrabbers. Beeld in beeld van wat ik fantastische architectuur vind. Dit vond ik eveneens een geweldige ervaring en het toonbeeld van Amerikaanse levenskracht en de durf te innoveren.

Langs de Hudson bevindt zich een recent aangelegde wandel- en fietspromenade. Ook hier weer heel mooi aangelegd groen en bloemen. De Skyline van New Jersey is inmiddels vergelijkbaar met die van Manhattan. Ook dit is iets van de laatste 20 jaar en het was in 1992 dat ik voor het laatst in NYC was, dus was alles nieuw voor mij. Ook hier was veel te zien. Er was een beeldentuin met bronzen beelden. Beelden met zoveel humor dat je constant lachend er langs liep. Ik kon er niet lang genoeg naar kijken. We hadden echter niet zoveel tijd meer. Nog even bij pier 59 naar binnen waar men ook weer een goede oplossing voor een oude loods had bedacht. In deze loods gestapelde containers waarvan vele een functie hadden gekregen, anders dan die van opslag. Ook hier waren kunstenaars aan het werk geweest en hadden fraaie beelden gemaakt die te maken hadden met de omgeving. Bijzondere creativiteit.

Marianne had voorgesteld mosselen te gaan eten. Een voorstel dat ik met beide handen had aangegrepen. Zij wist een goed restaurantje in de 22ste straat tussen 5th en 6 th. We konden op het terrasje eten en het was lekker en ouderwets gezellig. Het bier lieten we goed smaken want we hadden zeer veel gelopen. Voor Mariane een goede oefening want zij doet over een week voor de zoveelste keer aan de vierdaagse mee. Zij is werkelijk niet kapot te krijgen. Na bijna 50 jaar als stewardess te hebben gevlogen, ook nog een akelige ziekte overleefd loopt zij vervolgens ieder jaar fluitend de vierdaagse. Petje af voor deze doorzetster.

New York, 4th of July

Nou ik deed het ook vanmorgen. Wat deed je? In een lange rij staan bij Starbucks voor mijn ochtend koffie. Iedere keer als ik ergens bij een restaurant buiten een lange rij zag staan dacht ik bij mijzelf dat ik dat nooit zou doen. Toch zie je hoe snel iemand de gewoonten van een land overneemt. Tja, merkwaardig.

Mijn hotel is op 20 meter afstand van Times Square. Beter kun je het niet treffen. Alle theaters bij de hand evenals het ticketbureau. Morgen maar eens kijken of er nog een kaartje voor een leuke musical valt te bemachtigen. Ik heb echter zoveel plannen dat ik er zenuwachtig van word. Het grote voordeel van dit bezoek aan NYC is mijn gebrek aan jetlag. Iedere vorige keer dat ik hier was had ik toch tijdens de eerste dagen een beetje een merkwaardig gevoel. Tegen de tijd dat het weer over was moest ik doorgaans weer naar huis. Nu ben ik uitgerust en klaar om de stad onveilig te maken. Maar wat is het ook vroeg in de morgen al een drukte overal. Ik denk dat iedere tourist bij het wakker worden meteen zijn bed uitspringt en naar Broadway sprint.

Gisteren weer grote pech met de trein. Eerst moesten we een rampplek passeren waar een goederentrein ontspoord was. Alle treintjes lagen op hun zij. Het leek wel of er ook brand was geweest, maar volgens de conducteur was dit niet het geval. Toch was het een triest gezicht. Alle wagentjes met hun wieltjes in de lucht. Er waren veel mensen met grote vrachtwagens om de boel op te ruimen. Ook politie was erbij. Toen we eindelijk konden doorrijden hoopten we met z'n allen toch nog  op een redelijke tijd te kunnen aankomen. Even later stopte de trein weer. Dit keer was er een brand bij of op een brug die eerst geblust moest worden voordat wij door konden. Geef dan maar een rondje namens Amtrak riepen de passagiers vrolijk richting barbeheerder. De laatste wagen van de trein was business class en naast ons was de bar met daarnaast het restaurant. De company had ons dus van eten en een drankje kunnen voorzien. Voor ons als rijke stinkerds waren de koffie, thee en water gratis maar voor de rest moesten wij toch ook betalen. Kinderachtig nietwaar? Maar nu zagen wij als passagiers onze kans schoon. "We want beer" brulden wij. Maar de bartender gaf geen krimp. Het lukte wel om korte tijd later een plastic zakje met drie mini crackertjes, een bakje smeerkaas, een zakje gedroogde vruchten en twee koekjes te  veroveren. Dat werd uitgereikt onder het mom van jullie krijgen nu iets lekkers, zo maar gratis en voor niets. Blijkbaar heeft Amtrak al standaard dozen vol met dit plastic voer in voorraad om dat bij calamiteiten onder de business class passagiers uit te delen. Maar bier of wijn werd helaas niet aangeboden. Ondanks dat het toch de vierde juli was en we allemaal de festiviteiten misten. Onder andere een vuurwerk boven de Hudson met optreden van Mariah Carey, Usher en nog een paar wereldberoemdheden. Mariah Carey schijnt dood te zijn, maar in haar overlijdensbericht was 6 juli 2013 vermeld en dat is pas morgen. Dit schijnt de nieuwste trend te zijn. Via Twitter zendt men een bericht van overlijden van een ster de wereld in dat dan meteen door duizenden fans wordt opgepikt en verspreid via facebook. Een zieke gewoonte want het schijnt al meerdere malen te zijn gebeurd, ook met Mariah. Wij misten in ieder geval dit vuurwerk en de show en kregen als compensatie een cellofaan zakje met zeer lullige inhoud. Toen we eindelijk op Penn station aankwamen was inmiddels iedereen uitgeput. Het groepje Engelsen dat ook in mijn coupé zat was de dag ervoor, net zoals ik naar de Niagara Falls geweest. En ja, mensen op leeftijd kunnen niet te laat naar bed. Ik weet eigenlijk niet of zij ook nog naar een wine tasting  waren geweest. In mijn toer was dat inbegrepen en wij kregen naast de huiswijn, een blend van Gewurtztraminer, Riesling en Chardonnay, ook twee ice wines. De witte was van de Riesling druif en de rode was een cabernet. Maar wat waren ze beide lekker.

We waren dan inmiddels wel op Penn aangekomen maar je moet niet denken dat je dan meteen een taxi krijgt. Er stond een heel lange rij. Op zijn Amerikaans met dranghekken. Het was natuurlijk een feestdag en het begin van een vakantieweekend. Het was, ondanks dat het lang na twaalven was zeer druk. Taxi's genoeg maar allemaal bezet. Van de Engelsen moest een stel naar een hotel op Times Square. Aangezien dat vlak bij mijn hotel is stelde ik voor een taxi te delen. Zij gingen hiermee ogenblikkelijk akkoord. En zo bereikte ik dan toch nog voor het ochtendgloren mijn hotel. Ik meldde mij en kreeg na een telefonische onderbreking mijn sleutel. Dat is het dwingende van de telefoon. Degeen die belt wenst meteen geholpen te worden en degeen die op dat moment wordt geholpen wordt in de wachtrij gezet. Zo werkt dat bij mij niet. Het leek een lang gesprek te worden. Dat kan ook niet anders op dat tijdstip van de nacht, want of het is een dronkaard of iemand die een geintje uithaalt, een combinatie die vaak samen gaat. Ik interrumpeerde met het verzoek mij mijn sleutel te geven die hij al klaar had. Het telefoongesprek werd inderdaad onderbroken en mij werd verzocht mijn pas en mijn creditcard te laten zien. Die had ik al in de hand dus dat was snel gebeurd. Op mijn vraag naar wifi werd verteld dat dit uitsluitend tegen betaling voorhanden is. Ook in de lobby is geen gratis wifi. Wel werd erbij gemeld dat het bij Starbucks aan de overkant gratis is. Dus moet ik maar af en toe naar Starbucks wiens populariteit mij nu ook begrijpelijker voor komt. Toch vind ik dit merkwaardig. Zelf betaling vragen voor wifi en dan de mensen voor gratis internet naar de concurrentie sturen. Maar misschien gebeurt dit wel door afspraak. Toch heeft dit hotel naast de deur een restaurant voor ontbijt, lunch en diner dat dezelfde naam draagt als het hotel, Edison. Ik moet nog veel leren over  bedrijfsvoering, maar ik doe mijn best. 

Wat leren betreft las ik het voorstel van Weekers om teneinde de steeds geringer wordende pensioenen zelf nog wat aan te vullen, de mogelijkheid in te voeren om onder strikte voorwaarden uit het netto inkomen voor de pensioenaanvulling te sparen. De latere uitkeringen zijn dan belastingvrij. Hoe durft iemand dit nog te verdedigen. Vooral de voorwaarden, die ik hier niet zal noemen omdat het niemands interesse heeft, vind ik obsceen. Ik loop al maandenlang te denken dat juist met de pensioenaantasting en de gemaximaliseerde eigen bijdrage van 12% van het eigen vermogen indien men van zorg afhankelijk wordt, het heffingsvrij vermogen wel naar € 1.000.000 mag. Ieder ander  voorstel omtrent de hoogte van het belastingvrij vermogen is overigens voor mij onderhandelbaar. 

Ik ga nu naar beneden om mijn vriendin te ontmoeten.

 

You can't always get what you want.

Je gaat naar een hard rock café en je krijgt Don McLean, Paul Simon, Bob Dylan, Rod Steward en nog wat van dit soort. Geen hard rock, maar verschrikkelijk leuk. Ik werd heel sentimenteel. Het waren/zijn moeilijke dagen voor mij zo rond 30 juni.  Ook bij de Niagara Falls waren wij ooit. En in Toronto. We kwamen er via Buffalo in 1992 en vonden de Amerikaanse kant van de Falls niet echt spectaculair. Dan maar door over de grens. En zo kwamen wij in Canada waar we een heerlijke tijd hebben gehad.  Ook nu geniet ik met volle teugen. Gek dat sommige steden wat met je doen en andere volstrekt niet. 

Ik werd keurig van het hotel opgehaald. Het was een klein gezelschap. Zeven volwassenen en een kind. Dat kind en zijn moeder kwamen uit Lugano, Zwitserland. Een jonge vrouw kwam uit België. Een echtpaar uit de staat Washingon en een paar uit Arizona. Een redelijk gemêleerd gezelschap. De chauffeur was een Israëli. Ook hij was de pensioengerechtigde leeftijd ruimschoots gepasseerd maar als chauffeur nog steeds voortreffelijk. Een jaar of tien geleden was hij uit Israël geëmigreerd. Hij wist veel over Geert Wilders te vertellen. Deze heeft een tijdje geleden in Toronto een lezing gegeven waar de chauffeur ook bij aanwezig was. Wilders schijnt hier heel populair te zijn. En al overdreef de chauffeur hij was in ieder geval zelf heel enthousiast over Wilders. Hij wist veel over de politiek in Nederland. Hij sprak ook over de moord op Pim Fortuyn en van Gogh. Hij vroeg of Fortuyn ook door een moslim was vermoord. Ik kon hem geruststellen dat het een gewone Nederlander is geweest, die bovendien alweer uit de gevangenis is. Dat vond hij om zo maar te zeggen geen goede zaak. Hij was een voorstander van de doodstraf in deze gevallen. Ook in Canada vond hij de rechtspraak veel te soft. Voor hem was de sharia nog te mild. Ik kreeg even de indruk dat hij ook voor vrouwen achter het aanrecht was. Hierop werd echter niet verder doorgegaan omdat andere passagiers er aan kwamen. Ik zit dus nu met twijfel. Want dit is een onderwerp dat mij zeer aan het hard gaat en waarover ik graag in discussie ga. Soms is het trouwens beter van niet.

Na dit gesprek gingen wij richting Niagara at the lake. Een zeer toeristisch dorp maar wel een soort van  Aerdenhout  wat de inwoners betreft. Men heeft het hier goed voor elkaar. Bussen mogen het dorp niet in en als je het kleine stukje van het parkeerterrein naar het centrum niet kunt lopen dan kun je met de shuttle mee. Gratis en voor niets. Onderweg kwam ik veel bezienswaardigs tegen. Het meditatieplekje naast de kerk om voor de vrede te bidden vond ik ontroerend. Dat kan men niet vaak genoeg doen. De situatie in Egypte nu Morsi door de militaire macht is afgezet stemt mij niet vrolijk. Hoe de situatie in Syrië momenteel is weet ik niet. Wat dat betreft is vier dagen trein wel lekker rustig. Toch komt vroeger of later het wereldnieuws weer in volle omvang op je af waarna je je weer zorgen kunt maken. Ik loop vaak te foeteren dat je op je kamer alleen maar wifi tegen betaling kunt gebruiken en dat loopt dan aardig in de papieren, maar in de lobby is het altijd gratis. Toch betekent dit minder gebruik van internet door mij want ik heb niet altijd zin om in de lobby te zitten.

Hoewel de steden die ik bezoek veel van hetzelfde zijn vond ik Toronto toch de moeite waard. Ook hier slechts één volle dag maar daar heb ik goed gebruik van gemaakt, vind ik zelf.

 

Nu op naar New York voor weer een leuke ontmoeting. Ik verheug mij erop!

Toronto

Raak ik oververzadigd? Word ik blasée? Opeens heb ik het gevoel dat het overal op de wereld hetzelfde is. Eerder constateerde ik al dat ik vanwege de reisvorm weinig meer zie dan centra van steden en dan wel de plekken met de meest rijke uitstraling. In 1992 was ik voor het eerst in Toronto. Ik vond het na twee weken Amerika een verademing. Qua architectuur was het met Amerika te vergelijken. Hoge wolkenkrabbers aan het meer van Ontario. De taal is Engels zowel als Frans. Er zijn veel terrasjes iets dat ik in Amerika miste. De mensen zijn hier menselijker dan in Amerika, nog steeds. Met menselijk bedoel ik wars van het overdreven gedoe dat mij in het buurland soms wel eens irriteert. Toch is het moeilijk te omschrijven wat precies de verschillen zijn. Misschien lukt het als ik in New York ben. Maar New York is niet Amerika. 

Soms stopte de trein en dan mochten wij er even uit. Het was dan bij nondiscripte plaatsjes. Ik had een paar keer aan tafel gezeten met een jonge knaap die direct na de high school naar Australië was vertrokken. De bedoeling was een paar weken. Uiteindelijk bleef hij bijna negen maanden weg. Hij had als chef een baan in een restaurant in Melbourne gevonden. Het beviel hem goed en hij werd vanwege zijn kwaliteiten zeer gewaardeerd. Zijn kookkunst had hij thuis geleerd. Zijn moeder runde een bed en breakfast en als jong kind had hij reeds zijn interesse in de kookkunst kenbaar gemaakt en ook de kans gekregen zich hierin te oefenen. Dit had blijkbaar tot resultaat geleid. Hij had tevens van de gelegenheid gebruik gemaakt Thailand, Maleisië en Indonesië te bezoeken. Nu ging hij terug naar huis om een studie op te pakken. Zijn huis was in een klein plaatsje waar de trein stopte en waar wij even pauzeerden. Ik wist dat hij door zijn moeder zou worden opgehaald en keek nieuwsgierig toe toen ik hem in een oude auto zag stappen. Hij achter het stuur en zijn moeder naast hem. Zij reden weg over een onbestrate weg richting einder. Er was een richtingaanwijzingsbordje naar een gebouwtje waar bejaarden hun vertier konden vinden. Ik liep in de aangegeven richting en kwam bij een vervallen aanbouwtje van een groter pand dat volgens mij zijn langste tijd wel had gehad. Bij ons zou het een geschikte ruimte voor hangjongeren zijn, maar in Canada zal men in deze plaatsjes geen jongeren hebben dus stelt men deze ruimten aan het bejaarde volksdeel ter beschikking. Dat zullen er ook niet veel zijn want meer dan 10 huizen telde ik niet zo gauw. 

Canada lijkt mij een vruchtbaar land. Als ik er van uitga dat groen vruchtbaarheid betekent. Er wonen heel weinig mensen. De mensen die hier wonen trekken zo te zien meestal naar de stad. Ik vind dat er in de steden veel niet Caucasian mensen rond lopen. Canada is nog steeds onderdeel van de Gemenebest. Het zal voor de bewoners van de landen die hiertoe behoren misschien wat gemakkelijker zijn van het ene land naar het andere te verkassen. Maar de meesten zoeken zo te zien de steden op.  

In de steden zie ik weinig verschillen meer. Overal dezelfde hoge wolkenkrabbers en overal dezelfde winkels. Soms is het een verademing temidden van de hoogbouw opeens een oud kerkje tegen te komen. Dat heeft men dan gespaard. Ik moet dan weer even glimlachen. Als ik echter nadenk over wat ik allemaal gedurende deze reis heb gezien dan heb ik toch het gevoel dat het veel van hetzelfde is. 

Strangers are friends you've never met.

Het komt misschien omdat dit zo'n lange reis is. Dwars door Canada. Het is totaal anders dan dwars door Siberië. Ook kan het komen doordat ik zo langzamerhand het gevoel heb in treinen te wonen. Feit is dat ik het steeds leuker begin te vinden. Ik wandel wat door de trein, ga dan eens hier zitten en dan eens daar en ik ontmoet veel mensen die allemaal hun eigen interessante verhalen hebben. Verhalen waarnaar ik met verbazing en bewondering luister. Opvallend is dat het merendeel van de reizigers uit oudere mensen bestaat. Met ouder bedoel ik echt 65 plussers. Niet alleen zijn hun verhalen uit hun verleden boeiend maar het is opvallend hoeveel van deze 65, 70 plussers nog actief zijn in de maatschappij. Een financieel adviseur die mensen adviseert omtrent hun pensioen vertelde dit als 70 plusser met veel humor. Wat hij adviseert neemt hij zelf niet in acht. Een vrouw die elf maanden geleden weduwe is geworden en voor wie dit haar eerste reis alleen betekent vertelde 77 jaar te zijn. Zij werkt nog steeds als consultant in de verslaafden zorg. Niet fulltime maar ieder weekend. Haar supervisor wilde haar niet kwijt. Zij beschikt over een levenswijsheid waar ik veel van leer. Zo zijn er velen die ondanks hun gevorderde leeftijd nog actief in de maatschappij staan en die hun vrije tijd reizend doorbrengen. Ieder wisselt over diverse landen zijn eigen ervaringen uit. Het luisteren naar al deze verhalen geeft mij het idee dat de wereld een dorp is geworden. En voor iedereen bevatten de verhalen van de anderen wel wat herkenbaars. Het lijkt wel of de mensen die ik op reis ontmoet veel meer te vertellen hebben dan die ik in het normale leven ontmoet. Dat zal niet zo zijn, waarschijnlijker is dat ik er nu meer open voor sta. 

Toch realiseer ik mij ook dat Amerikanen en Canadezen altijd harde werkers zijn geweest. Beide landen zijn begonnen met immigranten die om in een ander land een nieuw  bestaan op te bouwen over veel lef en doorzettingsvermogen moesten beschikken en bereid moesten zijn voor hun bestaan hard te werken. Er was geen enkele sociale zekerheid en hoewel dat in beide landen uiteindelijk wel van de grond is gekomen is het onvergelijkbaar met hetgeen wij in Nederland gewend zijn. Maar misschien zijn wij uiteindelijk in onze sociale wetgeving te ver doorgeslagen. Iedereen in Nederland is van mening rechten te hebben en de plichten vergeet men vaak gemakshalve. Als deze rechten dreigen te worden aangetast dan beginnen de meesten te fulmineren. Ik moet mijn hand in eigen boezem steken want ik vind veel maatregelen die in het kader van de gedwongen bezuinigingen genomen moeten worden ook te ver gaan. Frappant is dat ik ver van huis zijnde daar toch een iets andere mening over begin te krijgen. Opvallend vind ik dat overal ter wereld ouderen van mening zijn dat zij harder hebben gewerkt dan de hedendaagse jeugd. Als ik echter zie hoe hard mijn kinderen werken dan denk ik daar toch anders over. Niet alleen mijn kinderen maar ook jonge vrouwen in mijn omgeving werken hard. Ik bracht dat in de discussie in maar er kwam een sceptische reactie. 

De vrouwelijke babyboomers hadden, althans in de omgeving waarin ik verkeerde de keus tussen werken of gezellig thuis blijven. Voor mijn generatie was werken gecombineerd met een huishouden en het verzorgen van kinderen niet gebruikelijk. Er bestond bovendien, kan ik uit eigen ervaring melden, veel weerstand tegen van de generatie boven ons. Dit is helemaal omgeslagen. Als je tegenwoordig niet werkt word je toch als een loser beschouwd. Maar veel gezinnen kunnen van één inkomen niet leven. Er is dus niet altijd een keuzemogelijkheid. Bovendien word je bijna van hogerhand als vrouw opgelegd om je kwaliteiten ten behoeve van de maatschappij in te zetten. En hoewel ik het dwingende karakter van dit soort oproepen van politici, bestuurders, vakbondsleiders etc niet aanvaardbaar vind steun ik ze inhoudelijk wel. Op grond hiervan ben ik het dus niet altijd met mijn leeftijdsgenoten eens dat zij harder hebben gewerkt dan dat ze de hedendaagse jeugd zien doen. Wel is in ons land de leerplichtgrens tot 18 jaar verhoogd. Veel babyboomers werden op 14, 15 jarige leeftijd al aan het werk gesteld. Als ik nu bijvoorbeeld in de supermarkten rond kijk, vooral in het weekend, dan zie ik voornamelijk kinderen van onder de 18 die daar aan het werk zijn. Er wordt dus heus wel gewerkt door de opgroeiende jeugd. 

Hoewel ik niet helemaal precies begrijp hoe het in Amerika en Canada met het pensioensysteem van staatswege is gesteld, dus eigenlijk het met onze AOW vergelijkbare pensioen, is mij wel duidelijk geworden dat wat wij in Nederland hebben en overeind proberen te houden tot het beste ter wereld behoort. Ik denk dat er weinig landen zijn waar je zonder ooit premie te hebben betaald toch een zeer behoorlijk basis pensioen krijgt. Zowel in Amerika als in Canada is het gerelateerd aan het aantal jaren dat je hebt gewerkt. In Amerika noemen ze het niet een staatspensioen maar social security. Je hebt recht op minimaal 40 kwartalen social security als je nooit hebt gewerkt. Het lijkt mij een administratief vrij ingewikkeld systeem want over ieder gewerkt jaar krijg je een bewijs en bij het ingaan van het pensioen dat ook op 70 jarige leeftijd kan wordt uitgegaan van een periode waarin je het hoogste inkomen had. Op basis van een formule wordt dan zo je staatspensioen berekend. Zolang je nog werkt blijf je premie betalen. In Canada is het staats pensioen ook gebaseerd op het aantal gewerkte jaren maar krijgen vrouwen een vrijstelling van een aantal jaren wanneer zij kunnen aantonen voor hun kinderen te hebben gezorgd. Dat moet dan in Canada zelf zijn gebeurd. 

Ik heb wat globale informatie gekregen. Ik heb bij mijn gesprekspartners niet echt kunnen doorvragen over de respectievelijke systemen. Wel is mij gebleken dat het systeem zoals bij ons de AOW werkt een gouden systeem is. Er wordt aan gemorreld maar niet alleen is dat financieel noodzakelijk het heeft ook een morele kant. Er komen steeds meer ouderen voor wie het staatspensioen moet worden opgebracht door steeds minder werkende mensen. Het is niet fair mensen voor jouw inkomen te laten werken als je dit niet ooit zelf hebt gedaan voor anderen. Het AOW systeem is een omslagstelsel hetgeen betekent dat de werkende mensen van nu moeten betalen voor de ouderen. Dat dienen wij ons als ouderen goed te realiseren. 

The Canadian

Toch weer even schrikken bij het binnengaan van de trein. Ik had een heel moderne trein verwacht en de verhalen die ik over deze trein heb gelezen waren ook allemaal bijzonder positief. Wanneer je echter net drie dagen in een uitermate luxe en zeer ruim appartement hebt geleefd met een schitterend uitzicht richting zee dan is het binnenstappen in een cabin die net zo groot is als diegene die ik in Australië had even schrikken. Een piepklein wastafeltje en weliswaar een eigen wc met een deksel maar verder open en bloot in mijn cabin. Het bed moet ik zelf naar beneden trekken en bij het opstaan weer naar boven duwen. Eigenlijk moet eerst de deur open als ik mijn bed uitstap maar door mijn buik-en bilpartijen samen te trekken kon ik net, adem inhoudend, het zaakje naar boven duwen zodat ik 50 bij 50 cm ruimte kreeg om mij te wassen. Nou ja, met een ingezeept washandje wreef ik over mijn naakte lijf. Er is op de gang een douche maar de treinbeheerder zei dat je over veel moed moest beschikken om daarvan gebruik te maken. Er is geen tafeltje in mijn cabin dus zit ik in de lounge te schrijven. Boven is het panoramische gedeelte. 

Het is wel gezellig in de trein. De mensen zijn heel vriendelijk en tonen zich zeer geïnteresseerd. In Amerika volgde er nooit meer wat na het how're you doing. Ik vind toch het verschil tussen Amerika en Canada weer frappant. Ondanks dat ik rechtstreeks uit San Francisco kwam waar de mensen over het algemeen redelijk easy going zijn heerste er in Vancouver toch een relaxter sfeertje. Ook hier zijn hoge wolkenkrabbers maar de winkelstraten kennen gebouwen van normale afmetingen hetgeen het allemaal wat menselijker maakt. De mensen zelf zijn ook vriendelijk maar op een minder opdringeriger manier dan de Amerikanen. Op de door velen in Amerika gestelde vraag how is your day verwacht niemand een antwoord. Ik vind het dan bizar zo'n vraag te stellen. Want begin ik te vertellen over de cloudy sky and my fatigue because of my bad sleeping dan rent iedereen keihard weg. Deze gewoonte tref je in alle Engels sprekende landen aan. Het lijkt vriendelijk maar als je niet werkelijk geïnteresseerd bent in een antwoord dan vind ik dat je ook geen vragen moet stellen. Ik realiseer mij dat veel mensen uitsluitend vragen stellen om hun eigen verhaal kwijt te kunnen en dat dit als een normale gebruikelijke menselijke interactie wordt beschouwd maar bij wildvreemden vind ik het meestal niet prettig. Mijn gemopper heeft geen betrekking op mijn ervaringen in deze trein want zowel gisteren als vandaag had ik leuke contacten. 's Middags wordt er bubbel wijn gereserveerd met de ene dag een petitfours en de andere dag canapé's.  Het eten is van sterren niveau. Dat heb ik nergens nog geëvenaard gezien laat staan beter. Het wordt allemaal vers in de trein bereid. Ongelooflijk! Het landschap is waanzinnig mooi. We hebben nu de hoogste bergen achter ons gelaten en rijden door wat vlakker land met dennenbossen.

In Jaspen maakten we een wat langduriger stop en kon men het dorp in. Het deed zeer aan een Alpenstadje denken. In Winnipeg zal de stop drie uur bedragen.

Na twee nachten voel ik mij inmiddels helemaal thuis in de trein en ik ken al aardig wat mensen. Vanmorgen was ik verbaasd dat ik bij het wakker worden merkte dat we weer in een totaal ander landschap reizen. Wij hebben de Rocky's verlaten en rijden nu door een heuvelachtig zeer groen landschap. Als ik zeg groen dan bedoel ik ook groen. Groener dan ik ooit heb gezien. Hoewel je in zoveel groen grazend vee verwacht aan te treffen was dat hier niet het geval. Misschien komt dat nog. Het landschap is liefelijker dan ik in weken heb gezien.

Mijn bed had vanmorgen mijn bril opgegeten. Ik duwde het met de nodige maximale kracht omhoog, dat is echt werk voor sterke mensen, toen ik krak hoorde. Het was niet het bed bleek toen ik mijn spullen natelde. Mijn brillenkoker ontbrak. Mijn ochtendgymnastiek kon beginnen. Op mijn knieën, op mijn buik en afwisselend mijn bed omhoog en omlaag. Het duizelde mij inmiddels en mijn claustrofobie sloeg toe. Dan maar een nieuwe bril in Toronto kopen. Ik heb twee reserve brillen bij mij maar daarmee kan ik niet goed lezen. Op weg naar de koffie kwam ik de treinbeheerder tegen." My bed took my glasses" vertelde ik hem. "OK let's have a look." En verdraaid hij vond mijn bril. Ik kon hem wel omhelzen. Ik zei hem veel van hem te houden. Ik hoop dat hij dat op de Amerikaanse manier opvat want hij is helaas niet mijn type.