New York 25 april tot 1 mei 2014

Gisteren na 3,5 uur vertraging waarvoor ik vouchers ontving voor korting op mijn volgende KLM-vlucht en voor 10 euro een eet-drinkbon ben ik om 7 uur plaatselijke tijd in New York aangekomen. Het was nog even zoeken naar het hotel. Ik stapte eerst vol vertrouwen het verkeerde, naast het Edison hotel gelegen hotel binnen waar men mij vervolgens naar het juiste hotel verwees. Het is een prima, modern hotel. Weliswaar is het buiten zeer lawaaiig maar dat weet je als je midden in het uitgaansdistrict een hotel boekt. Maar alles is op loopafstand. Zoals de St. Patrick Cathedral, die helaas nog altijd in de steigers staat.

Vandaag naar Het Guggenheim gelopen en genoten van de verzameling Franse impressionisten. Vooral twee schilderijen uit zijn vroege periode (1901-1903) van Picasso ontroerden mij zeer. Voor het schilderij, een portret van Dora Maar zat een naar schatting vijfjarig meisje geheel in zichzelf gekeerd dit portret na te tekenen. Zittend op de grond met een schrift en wat potloden voor zich tekende zij een treffende gelijkenis met het originele portret. Later zag ik haar voor een ander schilderij van een Italiaanse meester. Ik heb even overwogen het kind naar haar naam te vragen. Zij wordt ongetwijfeld later een beroemde schilder en dan kan ik over 20 jaar nonchalant vertellen, ja ik heb haar op 5 jarige leeftijd nog zien tekenen in het Guggenheim in New York.

Na het Guggenheim ging ik naar het Metropolitan. Eerst langs Egyptische kunst die mij niet echt boeide. Vervolgens een aantal stijlkamers uit de 17e en 18e eeuw bekeken. Het viel mij op dat er qua inrichting van kamers wanneer men het op klassieke wijze doet niet zoveel is veranderd. Uiteraard is modern design heel anders, maar stijlmeubelen zijn blijkbaar van alle tijden. Na verder gelopen te zijn kwam ik plotseling bij de Amerikaanse impressionisten. Twee schilderijen van de mij onbekende Winslow Homer, namelijk Eaglehead en Snap the Whip ontroerden mij enorm. Ik had ze graag in mijn huis hangen. Een volgende zaal was gewijd aan het Amerikaans impressionisme dat zijn hoogtijdagen vierde tussen 1880 en 1920. Hieronder Seymour Joseph Guy, John Singer Sargent en Mary Cassatt. Deze schilders verbleven in Parijs in late zeventiger jaren van de 19e eeuw en hadden goed naar de aldaar aanwezige impressionisten gekeken. Evenals William Meritt Chase. Een andere Amerikaanse impressionist, Childe Hassam studeerde van 1886-1889 in Parijs en werd zeer beïnvloed door Claude Monet. Terug in Amerika werd hij de bekendste  chroniqueur van het impressionisme in New York en New England. Ook John Singer Sargent verbleef vaak bij Claude Monet in zijn huis te Giverny. Naast impressionistische schilderijen schilderde deze schilder heel mooie portretten op ware grootte zoals de "Lady with the rose",  "the lady in black" en "madame x". Ik heb er tijdenlang naar gekeken en wilde ze wel meenemen. Vanwege het feit dat ik deze mij onbekende schilders zo indrukwekkend vond was het met enorme intensiteit dat ik hun kunst bekeek. Hierna kon ik niets meer bevatten. Zeker niet omdat ik ook al het Guggenheim erop had zitten. Ik besloot het hierbij te laten en richting Empire State Building te wandelen.

Zoals bij veel populaire toeristische attracties duurde het ook hier heel lang voordat ik eindelijk op het uitzichtdeck stond. Maar dan heb je ook wat. Van alle kanten een schitterend uitzicht over New York, the Bronx, Brooklyn, New Yersey en het financial district. Helaas regende het en was het daardoor allemaal wat somber. Maar van grote hoogte Manhattan te zien liggen, ingeklemd tussen de Harlem en Hudson river is bijzonder.

Mijn eerste dag was goed besteed en eindigde met een beker  frappuccino bij Starbucks.

Mostar Bosnië Herzegovina

Vandaag met de bus een twaalf uur lange tocht naar Mostar in Bosnië Herzegovina gemaakt. We gingen langs de baai van Kotor de bergen in richting Trebinje, een stadje in Sprska, de Servische republiek binnen Bosnië Herzegovina. Dit land kent twee entiteiten. De andere betreft de federatie van Bosnië en Herzegovina waar hoofdzakelijk Kroatische Bosniërs wonen en de Bosnaks, de islamitische Bosniërs. Na Trebinje ging het dwars door hoge kale bergen richting Mostar. Naarmate we deze plaats dichter naderden zagen we wat meer bebouwing, echter voornamelijk kapot geschoten huizen en gebouwen. Nadat men in 1995 vrede had gesloten in Bosnië via de vrede van Dayton moest men met de wederopbouw van het land beginnen. 

Tijdens de Bosnische oorlog was in 1993 de Stari Most, de oude brug in Mostar die op gezag van de Ottomaanse sultan Suleyman de Grote was gebouwd, verwoest. In 2001 begon men onder supervisie van Unesco met geld van de EU, de Wereldbank, het cultuurfonds Aga Khan en de overheden van Nederland, Italië, Bosnië en  Herzegovina, Kroatië en Turkije aan de wederopbouw. In juli 2004 werd de brug feestelijk heropend en vanaf 2005 staat hij op de werelderfgoedlijst van Unesco. 

Het stadje is zeer toeristisch maar nog steeds bijzonder bezienswaardig. Zoals in de hele Balkan ademt de omgeving de geschiedenis van de afgelopen eeuwen. Recente geschiedenis, zoals het uiteenvallen van Jugoslavie, maar ook de periode waarin het Ottomaanse rijk hier heer en meester was totdat Bosnië en Herzegovina in 1878 door het congres van Berlijn aan Oostenrijk - Hongarije werd gegeven.

Bosnië en Herzegovina is vooral bekend vanwege het feit dat de moord op de Oostenrijkse kroonprins en zijn gemalin  in Sarajevo in 1914 door Princip het begin vormde van de eerste Wereldoorlog. 

In Bosnië en Herzegovina leefden sinds de middeleeuwen veel godsdiensten vreedzaam samen. Men trof er katholieken, orthodoxe christenen, joden en islamieten aan. Dankzij de wederzijdse tolerantie, die een kenmerk vormde van de Bosnische bevolking, de goede Bosniërs genaamd, kon men in harmonie samenleven.

Dubrovnik

Op 16 april een middagtocht naar Dubrovnik. Met een klein groepje mensen gingen wij in een comfortabel busje de grens over naar Kroatië om deze historische stad, die in zijn geheel op de Unesco lijst van werelderfgoed is geplaatst te bezoeken. Dubrovnik naderend zagen we deze stad al in de diepte half in de zee liggen. Werkelijk een schitterend gezicht.

We liepen door de oude stad en keken onze ogen uit. Het is toeristisch maar om deze tijd van het jaar viel de drukte mee. Twee keer een terrasje gepikt en veel gepraat met mijn reisgenoot van deze dag, naamgenoot Irene van der Laan. Truus wilde eventjes een dagje alleen. Truus heet ook van der Laan  en de kinderen van Irene van der Laan heten Faber. Bovendien zit zij met haar moeder dagelijks naast ons aan tafel tijdens het eten. Een merkwaardig coïncident. 

Montenegro

Op 8 april na een vertraging van ruim twee uur in Montenegro aangekomen.

Het was exact middernacht en na het nuttigen van een kleine maaltijd gingen wij om half twee eindelijk slapen. De volgende ochtend eerst naar de dokter voor controle. Daarna begon het programma.

Het was alsof het een maand geleden was dat we hier waren. Weer veel vertrouwde gezichten onder de gasten en het bedienend personeel in het restaurant was ook hetzelfde gebleven en verwelkomde ons met warm enthousiasme. Na de lange reisdag was de eerste dag afzien en ging ik vroeg slapen. 

De volgende ochtend om half acht de eerste wandeling. Met z'n drieën liepen wij onder leiding van een fysiotherapeute langs het meer. Lekker zonnetje in het gezicht en genieten van het mooie uitzicht. Na een uurtje weer terug en snel naar het ontbijt want om negen uur gym in de zaal. Daarna watergym, onderwatermassage en vervolgens de lunch. Na de lunch zaalgym, watergym en als toetje de beautybehandeling en met voor mij als sluitstuk weer de tandarts. Zaterdag om twee uur vrij en onze eerste gezamenlijke wandeling met een paar tussenstops op terrasjes. 

Zondag onze eerste dagtocht. Met een luxe touringcar naar het Skadarskomeer. Via de baai van Kotor, met de pont naar de overkant en vervolgens langs Budva, Sv Stefan richting meer. 

Inschepen in een motorboot en ik kon gelukkig de hele tocht op de achterplecht genieten van het bijzonder mooie uitzicht. Twee uur duurde de tocht over het meer met aan de overkant Albanië. De bus was omgereden en wachtte ons weer op om ons naar het restaurant te brengen. Vandaag geen lunchdieet maar een heerlijke vissoep vooraf waarna een mooie forel met smaak door ons werd verorberd. Tjonge, wat kan het leven toch mooi zijn. De omgeving trouwens ook. Het restaurant was boven de rivier gebouwd en er viel veel te bewonderen. 

Na geruime tijd moesten we weer door en wederom voerde de tocht ons door schitterende streken. Kale zwarte bergen en diepe ravijnen. Nog een paar keer vanaf een uitkijkpunt genoten van het schitterende uitzicht en via de pont weer huiswaarts om te constateren dat het een geweldige dag was geweest.

Parijs

Het werd tijd weer eens Parijs te bezoeken. 2008 Was de laatste keer dat ik er was en het verlangen naar deze stad werd weer groot. Gelukkig had de Thalys een aanbieding en liet ik mij lekker comfortabel in drie en een half uur naar de lichtstad brengen. Na al in de VIPlounge koffie te hebben genoten werd in de trein eveneens koffie met een lichte snack gepresenteerd. Voortreffelijke service en je hebt ruimschoots plaats om op je gemak de aangeboden lekkernijen te nuttigen. Het is dat je niet alle landen met de trein kunt bereiken, maar wat is treinreizen toch een stuk aangenamer dan het reizen met een vliegtuig.

Ik had hotel Terminus naast het Gare du Nord uitgekozen om drie nachtjes te blijven. Ik hoefde dus geen tijd te verdoen met een tocht naar het hotel. Inchecken kon nog niet maar ik kon wel mijn koffertje in de bagageruimte achter laten. In de metro kocht ik een pas voor drie dagen en ging richting Père - Lachaise. Ik moest toch weer eens na ruim 30 jaar naar het graf van een van de populairste zangers ooit, Jim Morrison van The Doors. Het was even zoeken op deze immense begraafplaats maar uiteindelijk vond ik hem toch. Nog steeds staan er verse bloemen op zijn graf en zijn er veel mensen om heen. Het viel mij op dat hij momenteel wel erg ingeklemd ligt. Mijn herinnering dateerde van dertig jaar geleden toen je nog om net graf heen kon lopen. Er zaten toen ook veel mensen bovenop het graf te keuvelen en een wijntje en waarschijnlijk andere genotsmiddelen te gebruiken. Nu staan er allemaal hekken om en is dit niet meer mogelijk. 

's Avonds heerlijk gegeten in Brasserie Terminus waar men een menu'tje had van vooraf oesters en als hoofdgerecht tournedos de saumon. Ik zou dit de volgende dag weer eten en de laatste dag besloot ik na lang aarzelen toch de hele kreeft te nemen. Drie keer oesters en zalm was misschien wat eentonig.

Musee d' Orsay was achteraf het enige museum dat ik bezocht. Het miezerde  's ochtends een beetje dus ideaal museumweer. Het was weer genieten van de moderne schilderskunst. 

's Middags klaarde het op en besloot ik naar la Defense te gaan. Hoewel alweer enkele decennia oud voor mij nog steeds boeiend. Onder andere vanwege de loodlijn die je langs de Champs d' Elysee kunt trekken vanaf La Grande Arche naar de Arc de Triomphe. Een schitterend uitzicht.

De volgende dag begon ik bij de Eiffeltoren en liep langs de Seine richting Notre Dame, Ile de La Cite. Het was een warme zeer zonnige voorjaarsdag en op de wandelpromenade druk met jonge gezinnen, skaters en fietsers. Rondgedoold in Saint Germain de Pre, heerlijk geluncht, ogen uitgekeken en driedubbel genoten van al het moois. Het waren uiteindelijk vier goed bestede dagen.

Wintersport Kerstmis 2013

Na in oktober met z'n allen van een voortreffelijke vakantie in Dubai en Qatar te hebben genoten was het op 19 december tijd om voor twee weken richting Alpe d'Huez te vertrekken. In drie auto's volgepakt met skispullen ging iedere familie op pad. Jaap en zijn gezin reden met mij in de SUV naar het zuiden. We vertrokken 's morgens uit Delft en bereikten aan het eind van de dag Langres waar wij een hotelletje opzochten. Het was genoeg geweest. Eerst lekker eten met een voortreffelijk glaasje wijn en daarna bijtijds naar bed. De volgende morgen op weg voor het laatste traject naar Oz en Oisans onze eindbestemming. Wat schetste onze verbazing toen we op de autoweg opeens Mieke, Martin en Joëlle zagen rijden. We bleven even in de buurt van elkaar maar al snel verdween de skoda van Mieke uit het zicht. Jaap is net als zijn vader op latere leeftijd was, een bedachtzaam autorijder. Uiteraard kregen we na een paar uur rijden trek in koffie en gingen de snelweg af om ergens wat te gebruiken. In een klein gehucht vonden we een tentje dat er niet al te appetijtelijk uitzag maar waar men wel koffie schonk die nog drinkbaar bleek te zijn ook. Na de nodige sanitaire handelingen gingen wij weer op weg richting autoroute. Nadat we deze hadden bereikt en een kaartje hadden getrokken voegden wij in op het moment dat Irene en Roechal langs kwamen. Lang hebben wij zitten filosoferen hoe het mogelijk was op een afstand van 1.200 km alle medereizigers langs te zien komen.

Wij arriveerden als laatsten in ons appartement. Hoewel niet zo groot voldeed het toch aan onze eisen. Het was nog wel een hele sjouw om alle bagage boven te krijgen want met de auto kon je het appartement niet bereiken. Vanaf de parkeerplaats ging een lift naar de hoofdstraat van het dorp waarna je nog een lange hoge trap op moest om bij het appartement te komen. Met drie sterke mannen en een stoere jonge meid die vanwege haar vele sporten sterke spieren heeft ontwikkeld lukte het allemaal. Hierna moesten er skipassen en ski's worden geregeld en Joëlle werd ingeschreven voor een cursus slalommen met een klasje.

Hoewel er in het dal geen sneeuw lag was het boven toch redelijk sneeuwrijk. Het weer werkte mee en we genoten regelmatig van een lekker zonnetje. Op oudjaarsnacht werd er vanaf de skipiste een werkelijk schitterend vuurwerk afgestoken waarbij van alle kanten muziek klonk. Nog nooit had ik in de bergen een vuurwerk mee gemaakt en met de sneeuwwitte bomen en het licht van de maan wanneer er even geen vuurpijlen werden afgestoken was het sprookjesachtig en ontroerde het mij enorm. Ook de kinderen genoten. De jongetjes hadden nog nooit zoiets gezien. Vrolijk en tevreden gingen we na afloop weer huiswaarts.

Op 2 januari vond er een fakkeloptocht plaats, georganiseerd voor de kinderen en skileraren. Natuurlijk deed ook Joëlle mee. Van boven de berg en uit het bos opzij kwamen ze aangeskid. Een feeëriek gezicht. Honderden kinderen en leraren begeleid door lekker swingende muziek. Gratis werden er glaasjes gluhwein en koffie, thee en warme cholade uitgereikt. Ook dit was weer een zeer ontroerend evenement. 

De volgende dag was het slecht weer en besloten we naar huis te gaan. Het skiën zou niets meer worden en door op vrijdag te vertrekken misten we misschien de grote drukte op zaterdag. Dit was inderdaad het geval en na een overnachting in een motel vlakbij Metz arriveerden wij  zaterdags weer thuis. Wederom een zeer geslaagde vakantie.

Met z'n allen in Dubai

Wij zijn alweer drie dagen in Dubai met de hele familie. Om uit te rusten begonnen we op het strand bij het zusterhotel. Een heerlijk dagje voor iedereen. De sportievelingen gingen plankpeddelen. Met een roeispaan bovenop een surfplank. Vooral Mieke en Joëlle waren er heel behendig in. Verder werd er veel gezwommen. Na thuiskomst lekker gegeten ergens op de boulevard bij ons eigen hotel. Dag twee werd besteed aan skiën in de mall of the Emirates en daarna kleertjes gekocht voor twee van de drie kleinkinderen. Dag drie een bezoek aan de Burj Khalifa, altijd indrukwekkend. Evenals het aquarium dat enkele verdiepingen hoog is en 100 meter breed. Vooral de jongetjes konden er niet genoeg van krijgen.

Het uitzicht op palmeiland vanuit ons appartement.

De drie kinderen samen.

Klaar voor het skiën .

De skipiste.

Vooraan Joëlle achteraan haar vader.

De Burj Khalifa voordat we naar boven gingen.

Uitzicht beneden aan de voet van de grote dame.

Uitzicht vanaf de grote dame.

Een andere kant van de Burj.

Oma en kleindochter voor een replica.

Ook schaatsen behoort uiteraard tot de mogelijkheden in Dubai.