Omgeving Bandung

Vandaag met een chauffeur een dagje rondgetoerd. De bergen in naar het vulkanisch gebied. Met de mooie villa's in de buitenwijken van Bandung die zo in Aerdenhout of Wassenaar hadden kunnen staan kreeg ik een heel ander beeld van Java dan dat ik tot nu had. De omgeving was schitterend en naarmate we hoger kwamen werd de temperatuur hoe langer hoe aangenamer. We reden eerst naar het vulkanisch gebied waarna we een theeplantage annex theefabriek bezochten.

In de fabriek zagen we mensen bezig met de diverse stadia van het theeproces. De fabriek levert aan Unilever en Lipton. Het leek allemaal een beetje primitief, maar ik ben nooit eerder in een theefabriek geweest dus ik heb geen vergelijking. Ik kreeg een werkelijk heerlijk kopje thee aangeboden waarna we richting hot springs reden.

De hot springs bleek een zwembad te zijn met inderdaad water uit de bronnen dat 40 graden was. Het was buiten niet echt warm dus denk ik dat de watertemperatuur wel dragelijk was. Wegens gebrek aan een badpak heb ik het niet aan de lijve zelf ondervonden.

Nadat we deze hot springs weer hadden verlaten kwamen we een mooie moskee tegen die totaal anders was dan de moskeeën in de UAE. Waar in Arabië alles in het wit is zijn de moskeeën in Indonesië zeer kleurrijk. Ik moest denken aan de verschillen in kerkbouw in west Europa ten opzichte van de landen waar het Russisch orthodoxe christendom wortel heeft gesloten. Wat heb ik genoten van de schitterende kerken In Ukraine en Rusland.

We reden door naar de floating market. Eigenlijk niet echt een market maar tientallen bootjes langs de kant van het water waar men voedsel bereidde en verkocht. Je moest net zoals bij ons op festivals eerst munten kopen waarna je met deze munten je maaltijd kon betalen. Hoe lekker het er ook uitzag mijn begeleider stelde voor ergens anders te gaan eten.

Ik ging ermee akkoord en was nieuwsgierig waar we naartoe zouden gaan. Voor mij bleek dit bijna het hoogtepunt van de dag. We arriveerden in een schitterend resort met prachtig aangelegde paden waar langs zich houten huisjes bevonden die ingericht met matrassen, kussens en lage tafeltjes als eetkamers werden gebruikt. We liepen eerst een eind naar boven naar een waterval. De temperatuur was voortreffelijk, de rust oorverdovend, de omgeving adembenemend. Na boven wat te hebben rondgekeken liepen we weer een stukje naar beneden. Mijn chauffeur had een huisje gereserveerd waar we onze lunch zouden krijgen. Het was ondanks, dat ik met mijn benen languit onder het tafeltje, zittend op een matras moest eten toch zeer romantisch. Het eten was voortreffelijk, de verhalen van mijn tafelgenoot boeiend maar ook triest. Hij heeft een zoontje van twaalf maanden dat lijdt aan de erfelijke bloedziekte thallassemie. Dit is een in Nederland zeldzaam voorkomende ziekte, die je echter in zuid oost Azië vaker aantreft. Het lichaam maakt bij deze ziekte onvoldoende en afwijkende hemoglobine aan en er is geen genezing mogelijk. Patiënten worden doorgaans niet ouder dan 20 jaar. De gevolgen van de ziekte kunnen worden verlicht door een maandelijkse bloedtransfusie. Deze kost in Indonesië 1.500.000 Rupiah en wordt door de ziektekostenverzekering niet vergoed omdat de ziekte erfelijk is?!!!!! Ik weet dat er in Nederland een discussie is geweest omtrent de vergoeding van bepaalde medicijnen voor eveneens zeer zeldzame ziektes. Deze discussie vond ik mensonwaardig. Als je echter van een ouder van een kind hoort dat hij met een inkomen van ongeveer 3.000.000 rupiah per maand de helft moet afdragen om zijn kind verlichting van zijn ziekte te kunnen geven dan wordt het koud om je hart. En wederom had ik een gevoel van gêne. Ik kan zoveel doen, zo van het leven genieten. Ik heb gezonde kinderen en kleinkinderen en een moeder van 93. Ik weet dat je gezondheid niet altijd in eigen hand hebt maar dankzij de goede medische zorg en ondanks de eerder genoemde discussie over vergoeding van dure medicijnen hebben patiënten in Nederland toch uitzicht op minder lijden en verlenging van hun levenskansen bij ernstige aandoeningen. Bij dit soort verhalen zit ik bijna letterlijk met een bek vol tanden en tranen in mijn ogen. Tranen die inderdaad kwamen toen ik hem aan het eind van de dag bedankte voor alles wat hij mij had laten zien maar ook verteld.

2e dag Bandung

Mijn hotel is er trots op aan een winkelstraat te liggen en bij een plek waar je je kunt ontspannen maar ook zakelijk bezig kunt zijn. De letterlijk tekst luidt:

"The hotel location is in the centre of the Cihampelas road that allows you to reach the main shopping area's and leisure as well as business purposes."

Na deze wervende tekst te hebben gelezen werd ik natuurlijk nieuwsgierig en besloot ter plekke een kijkje te nemen. Gisteren was ik de ene kant op te gaan. Meestal over de rijweg totdat ik bij een kruising kwam die ik niet over durfde te steken en aan dezelfde kant blijven was evenmin een optie omdat er letterlijk geen ruimte was om te wandelen. De brommers scheuren vlak langs je en op hun beurt worden ze weer belaagd door de automobilisten die niet schromen luid te toeteren wanneer ze de mening zijn toegedaan dat andere weggebruikers ruimte voor hen moeten maken. 

Dus nu maar eens de andere kant op. Hier was er iets meer ruimte om te lopen. Op het asfalt was langs de kant op ongeveer 30 cm afstand van de rand een doorlopende witte band geschilderd die je als voetganger echter wel moest delen met de brommers. Dat er geen ruimte is, en dat geldt voor alle plekken die ik tot nu heb gezien komt doordat als er ruimte beschikbaar is dit wordt ingenomen door stalletjes waar kooplui hun waar aanbieden. Dit varieert van voedsel tot t- shirts en schoeisel. Ook al zijn er hier en daar borden verboden te parkeren dit belet auto-eigenaars niet juist onder die borden ruimhartig te parkeren. Ik heb nog nergens de indruk gekregen dat er op verkeersgebied sprake is van enige vorm van wetshandhaving. Na een portefeuille te hebben gekocht, het papieren mapje van de ABN dat ik als geldopbergplek gebruikte was nu echt helemaal gescheurd, en het uit de muur trekken van wat zakgeld besloot ik na een half uur weer op mijn schreden terug te keren. De luchtverontreiniging helpt niet mee mij van het hoesten af te helpen. 

In het hotel tref je toch nog een band met Holland aan.

Autorit van Bogor naar Bandung

Vijf uur duurde de rit van Bogor naar Bandung. Op de hoofdweg (als er al een ander is) was het een chaotische bende. Vrij snel nadat wij op weg waren gegaan kwamen wij op een tolweg. Het was hier wat beter rijden en mijn chauffeur maakte dan ook van deze mogelijkheid gebruik. Deze tolweg duurde niet lang. Voor mijn gevoel maximaal 10 kilometer. Het was langs de weg wel een stuk rustiger dan voordat hij tolweg werd. De huizen stonden wat verder van de weg vandaan en wat mij bijzonder opviel was dat er hier en daar mensen liepen om de bermen schoon te houden. Van afval maar ook het gras leek gemaaid. De omgeving was mooi. Heuvelachtig en schitterend groen. Helaas, zoals gezegd dit was van korte duur. Al gauw kwam er een einde aan deze vierbaansweg en moest het verkeer zich weer wringen op een tweebaans weg met bijna tot op de weg vervallen winkeltjes, restaurantjes, werkplaatsen en magazijnen. En wederom raceten met ware doodsverachting duizenden brommertjes en scooters al dan niet met een aantal mensen en bepakking aan alle kanten dwars door het autoverkeer. Uiteraard liepen er ook veel mensen langs de weg. Niet dat er voetgangersvoorzieningen waren, men diende stoïcijns door te lopen in de verwachting dat de auto's en brommers en scooters je wel zouden ontwijken. Een aantal keren zag ik schoolkinderen zo tussen de vijf en zeven jaar oud in hun schoolkostuumpjes achter elkaar langs/op de weg lopen, soms wel maar meestal niet begeleid door een volwassene. Ouderen op een tweewieler dragen meestal een helm. Maar kinderen nooit. Ik zag een ouder met twee kinderen tussen vier en vijf achterop de brommer waarvan het achterste kind naar achteren zwaaide en draaiend om zich heen keek zonder helm op terwijl de ouder wel een helm droeg. Ik schatte hun snelheid tussen de vijftig en zestig kilometer per uur. Ze gingen voor ons te hard om ze in te halen. Ik vroeg mij af hoeveel een kinderleven hier waard is als men kinderen zo vaak aan gevaarlijke situaties bloot stelt. Maar ongetwijfeld is het een kwestie van cultuur en weet men niet beter. Voor de meeste mensen zal een brommertje het toppunt van luxe zijn.

De hele weg bleef het een aaneenschakeling van bebouwing van schamele hutjes en onderkomens. Hoe langer hoe meer realiseer ik mij wat 143.000.000 mensen op een eiland drie keer zo groot als Nederland betekent. Ik ben in China, Vietnam, Thailand geweest en ook hier waren de steden razend druk. Toch kon je als voetganger met minder gevaar je weg vinden dan hier. En buiten de grote  steden was er natuur. Natuurlijk heb ik hier ook natuur gezien, maar wel met veel bebouwing. Zeker toen we de heuvels ingingen was het mooi. Toen we Bandung naderden kon je duidelijk zien dat dit een vulkanische omgeving was. Grillig gevormde bergen met zwart grijze hellingen en ook zag ik rook omhoog stijgen. Dit maakte de autorit toch nog interessant. Nadat ik dacht dat ik zo'n beetje alle vormen van vervoer wel had gezien kwamen we in een streek waar veel paard en wagens rondreden. Ook dwars door het verkeer. Ik moest constant denken aan de paarden waar ik in mijn leven op heb gereden en die zich al te pletter schrokken van een boomblaadje waarna ze mij steevast van hun rug kieperden. Maar deze paardjes liepen door het verkeer alsof het de normaalste zaak van de wereld was.

3e dag Bogor

Gisteren had ik een rustdagje bij het zwembad van het hotel. De hectiek van een grote stad zoals ik die rijdend in een mini busje op weg naar de botanische tuinen kon mee beleven was mij voorlopig even genoeg. Vandaag op straat een mini busje aangehouden dat mij ongevraagd bij een shopping mall afzette. Ik vond het prima want ik had geen duidelijk omschreven plannen. Wat ik zie aan bebouwing ziet er over het algemeen zeer vervallen uit. De wegen zitten vol met kuilen en iedereen rijdt op alles wat wielen heeft door elkaar. Ook voetgangers, inclusief kleine kinderen zoeken een weg tussen het gemotoriseerde verkeer. Enige jaren geleden op Bali had ik mij al enorm verbaasd over de geweldige drukte. In het vliegtuig op weg hier naartoe vertelde een medepassagier dat het op Java nog veel drukker is dan op Bali. Na vier dagen ben ik in ieder geval ervan overtuigd dat dit zeker voor de zeer stedelijke agglomeratie tussen Jakarta en Bogor geldt. Eigenlijk is er voor al die mensen nauwelijks ruimte. Als ik dit land met Dubai vergelijk dan is het een wereld van verschil. In beide landen is de officiële godsdienst de islam. Maar daar houdt dan ook iedere overeenkomst op. In Indonesië lopen de vrouwen met vrolijk gekleurde hoofddoeken rond terwijl in Dubai de vrouwen zich in zwarte sluiers en kleding hulden. In Dubai kijk je je ogen uit naar de modernste architectuur en techniek. In Indonesië maakt alles een verkommerde en verwaarloosde indruk. De luchtvervuiling op Java is voor mensen met COPD aandoeningen en groot probleem. Ik hoop dat dit elders op dit eiland minder zal zijn.

Indonesië

Na een lange reis met een tussenstop in Dubai, gisteren aangekomen in Djakarta. Het vliegtuig had ruim een uur vertraging want we konden om de een of andere reden in Dubai niet opstijgen. Er was een file van 13 vliegtuigen voor ons die allemaal wachtten op het sein dat ze konden vertrekken. Bij aankomst in Djakarta was een taxi snel geregeld en ook nog eens voor weinig geld. Om één uur 's nachts kwam ik in mijn hotel aan. Op straat kon je niet zien dat het al zo laat was. Het was er nog steeds verschrikkelijk druk en vlakbij mijn hotel was een markt waar ook nog honderden, misschien wel duizenden mensen rond liepen. Mijn late aankomst was dus volstrekt geen probleem. Na een korte nacht, een croissant en een kop koffie pakte ik mijn bagage bij elkaar en liep de weg naar het station. Dit vereiste enige moed en vooral behendigheid want ik moest mij wegens gebrek aan ruimte om te lopen als voetganger tussen het snelverkeer mengen. Maar nietsontziend stortte ik mij, mijn koffertje achter mij aan slepend de massa in en bereikte na enige tijd het station. Ook een kaartje was zo gekocht. Omgerekend bedroeg de aanschafprijs anderhalve euro. In de trein was het rustig en was er voor mij en mijn bagage ruimschoots plaats. Tussen Djakarta en Bogor rijdt een forensentrein, die op veel plaatsen stopt. De hele afstand tussen deze twee steden was iedere vierkante centimeter tot aan de rails bebouwd met golfplaten hutjes. Vele hiervan waren half ingestort. Als je al eens een huis met een echt dak zag dan waren de dakpannen vaak ook voor de helft verdwenen. In zuid Afrika zat er nog ruimte tussen de golfplaten hutjes, hier in Indonesië is alles tegen elkaar aangebouwd en heb je nergens ruimte tussen de hutjes. Van zowel toilet als seksuele handelingen kan iedereen volgens mij mee genieten. Dat belet naar mijn mening niet de groei van de bevolking. In China was het druk, evenals in Thailand, maar van het kleine beetje dat ik op Java heb gezien denk ik dat dit eiland wat bevolking betreft de kroon spant. Ik ben benieuwd hoe het in de andere steden die ik nog ga bezoeken zal zijn. Vanwege de 143.000.000 inwoners op Java dat slechts drie keer groter is dan Nederland met zijn bijna 17.000.000 zal het overal wel waanzinnig druk zijn.

Bij aankomst in Bogor in een reeds vol geladen mini taxi gestapt die mij vervolgens in de buurt van mijn hotel bracht. De laatste paar honderd meter moest ik lopen. Na enig vraagwerk arriveerde ik toch vrij snel op de plaats van bestemming. Het hotel is in koloniaalse stijl en ik denk dat het ook uit die periode stamt.

's Middags liet ik een echte taxi komen die mij naar de botanische tuinen bracht. Deze tuinen vormen de omgeving van het paleis van de voormalige gouverneur generaal. Na de onafhankelijkheid ging Soekarno er wonen die het helemaal naar zijn smaak inrichtte en vanwege zijn liefde voor vrouwelijk schoon ook overal vrouwelijk- erotiserende kunst ophing of neer. Nadat hij als president werd afgezet en huisarrest kreeg bleef Soekarno hier wonen. Tegenwoordig dient het als onderkomen voor hoge buitenlandse gasten en woont de president elders. 

In deze tuinen bevindt zich ook de Hollandse begraafplaats. Het is een kleine begraafplaats met grote gedenkstenen/memorials. Boeiend om de grafteksten te lezen en je te realiseren dat deze mensen tweehonderd jaar geleden zijn geboren.

Er zijn diverse bomen met heel bijzondere stammen. En verder een grote vijver met schitterende lelies.

Dagtocht naar Oman

Om zes uur op. Om zeven uur zouden wij worden opgehaald voor de bustocht naar Oman waar wij vervolgens op een boot zouden gaan voor een vijf uur durende boottocht. Het ophalen werd acht uur en na nog ruim een uur bezig te zijn geweest andere mensen op te halen ging het dan eindelijk richting Oman. Door de Emiraten Ajman, Umm al Qaiwain en Ras al Khaimah naar de golf van Oman. Vlak over de grens bij het plaatsje Dibba reden wij naar het haventje waar diverse dhows lagen bestemd voor toeristisch transport. Via stuk of vijf anderen, hop on hop off, bereikten wij de voor ons bestemde boot. Met tapijten op de grond, matrassen tegen de railing en kussens als ruggensteuntje waren er voor ons beperkte gezelschap plaatsen genoeg om uit te zoeken. Ook boven kon je op deze manier van het tochtje genieten met als bijkomend voordeel dat het hier ietsje koeler was omdat je meer kon profiteren van het zeebriesje. Er werd een uurtje gevaren waarna wij ankerden in een mooie baai. Die wilden konden gaan zwemmen, snorkelen, naar het strand of op een bananenboot zich laten voortsleuren door het water. Het was er paradijselijk. Na een uurtje of wat werd een heerlijke lunch geserveerd met tal van Indiase gerechten inclusief een vegetarisch gerecht. Heerlijke mangojuice en veel water. Na de lunch ging de tocht verder tot een punt waar weer halt werd gehouden, dit keer om te vissen. Er werd met een katrol met een snoer eraan gevist. Aan het snoer zat nep eten om de vissen te verleiden erin te happen. Er werden een paar grote vissen gevangen die nonchalant in een teiltje zonder water werden geworpen waarna ze nog lange tijd naar adem lagen te happen alvorens te sterven. Ik vond dit een gruwelijk gezicht. De bezigheid was puur voor het toerisme georganiseerd, waarmee ik volstrekt geen problemen heb maar gooi de gevangen vissen dan terug of maak ze direct dood om later op Gé eten. Hoe langer hoe meer krijg ik weerzin tegen de wijze waarop wij menen met dieren te kunnen omgaan. Ondanks dit voorval was het een fijne dag.

Al Zayed moskee Abu Dhabi

Om in Abu Dhabi te komen was niet moeilijk. Zoveel wegen zijn er in de Emiraten niet. Wij hadden wat meer moeite om bij de moskee te komen. Toen hij onverwachts in al zijn schoonheid voor ons opdoemde betekende dit niet dat wij op eenvoudige wijze hem konden benaderen. Dat vergde nog heel wat kilometers en heen en weer gerij. Totdat we dan toch eindelijk de juiste weg hadden, maar helaas de verkeerde poort. De juiste ingang kwam vervolgens snel. Auto in de parkeergarage gestald en ons werd de weg gewezen waar wij een abaja konden lenen. Want zoals het hoort, armen, hoofd en benen dienen bij een bezoek aan een moskee bedekt te zijn. Wij zagen er als twee oude heksen uit maar dat belette ons niet van al het gebodene uitbundig te genieten.

Wat een pracht en schoonheid met al dat witte marmer, de sierlijke bogen, koepels en minaretten en niet te vergeten de magnifieke vloer. Eenmaal binnen kwam je ogen tekort om het schitterende interieur op je te laten inwerken.

De Al Zayed moskee is vernoemd naar sheikh Zayid Bin Sultan al Nuhayyan, de grondlegger van de UAE en de eerste president van de verenigde Emiraten. Hij ligt hier ook begraven. De opening van deze moskee was in 2007 gedurende de ramadan. De moskee is een mengeling van Moorse en Mongoolse moskee architectuur. Hij biedt plaats aan 40.000 moskeegangers. De grootste gebedsruimte is groot genoeg om 9.000 gelovigen tijdens het gebed te herbergen. Daarnaast zijn er nog twee ruimtes die ieder 1.500 gelovigen van vrouwelijke kunne kunnen herbergen. Op de hoeken van de moskee zijn vier minaretten geplaatst van 107 meter hoogte. Er zijn 82 koepels.

Op de vloer ligt het grootste tapijt ter wereld, 5.627m2 dat in Iran door 1.200 wevers, 20 technici en 30 andere ambachtslieden van 35 ton wol en 12 ton katoen is gemaakt. Deze cijfers zijn al overweldigend maar het tapijt is qua compositie en kleur magnifiek te noemen.

De talloze kroonluchters komen uit Duitsland en zijn van koper en goud gemaakt. De grootste heeft een diameter van 10 en een hoogte van 15 meter.

De geschilderde ramen en rosetten zijn van een ongeëvenaarde schoon- en kunstzinnigheid. Steeds weer is de volgende anders dan de vorige.

De marmeren vloeren en ook de muurbeschilderingen zijn een plaatje. Allemaal schitterend geschilderde bloemmotieven in lieflijke kleuren die mij letterlijk vrolijk maakten. Zoveel schoonheid bij elkaar, zoveel lichtheid en lieflijkheid ontmoet je zelden op een plek. In diverse steden heb ik genoten van museumbezoeken. Op deze plekken wordt kunst verzameld omdat het kunst is. Hier is kunst ontstaan als eerbetoon aan Allah. Ik kon dit absoluut niet rijmen met de wreedheid van de jihadstrijders van IS. Als je echter in het Oude Testament leest over de diverse wreedheden die God van ons eiste en waarmee hij ons strafte, zoals bijvoorbeeld de eis dat iedere eerstgeborene bij de mensen zowel het vee moest worden gedood, hoe hij de vrouw van Lot strafte toen zij toch stiekem omkeek, hoe hij zijn uitverkoren volk 40 jaar liet rondzwerven in een woestijn om vervolgens tegen Mozes te zeggen dat hij het beloofde land nooit zou betreden, dan blijkt wreedheid in naam van God al duizenden jaren voor te komen. Alleen tegenwoordig kijken wij daar anders tegenaan, maar begaan tezelfdertijd ook wreedheden als je denkt aan de Irakese gevangenen die door Amerikanen werden bewaakt en denk aan de gevangenen van Guantánamo die ondanks verkiezingsbeloften van Obama nog altijd zonder vorm van proces vast zitten. Bedenk dat er een jaar geleden nog stemmen opgingen om de "vrijheidsstrijders" in Syrië met wapens in hun gevecht tegen Assad te steunen. Nu blijkt pas echt, niet alleen in Syrië maar ook in Irak, Egypte, Libië, Afghanistan hoe gewelddadig veel van deze vrijheidsstrijders zijn en ze hun zogenaamde idealen slechts met geweld aan anderen willen opdringen. Ongelovigen en mensen met een ander geloof worden gedood en door dit dreigement bij voorbaat uit hun leefomgeving verjaagd.

Desondanks is wat de islamitische/Arabische cultuur in Abu Dhabi tot stand heeft gebracht magnifiek en kun je beter glimlachend en met plezier genieten van de schoonheid van de Al Zayed moskee.

We brachten hierna nog een bezoek aan het paleis van de Emiraten, dat nog net zo fraai was als vorig jaar. Tegenover dit paleis was men met de bouw van een klassiek aandoend gebouw ten opzichte van de gebouwen er omheen een stukje verder gekomen en leek het bijna klaar.