Vakantie 2015 Toscane

Wat is er mooier dan met je kleindochter op vakantie te gaan. Niets toch? Ja over een paar jaar misschien met mijn kleinzonen, waarmee ik bedoel alleen met hen en zonder de ouders. De vakantie met Tijn in zuid Frankrijk was grandioos en voor vele herhalingen vatbaar, maar met een kind alleen op pad is toch het allerleukst.

Met Joëlle werd het dit jaar dus Florence met vandaag, 26 juli een uitstapje naar Siena. Wat een geweldige historische stad waar je bijna niet uitgekeken raakt. Het ene plekje nog verrassender dan het andere. Het was zondagmorgen 10 uur en de meeste toeristen lagen of nog op één oor of zaten in de kerk. In ieder geval was het muisstil op straat en alles was hermetisch gesloten. Toch werd het hier en daar op mooie punten wel wat drukker en bij de Cathedrale di Sienna was het al aardig druk. Lange rijen voor de kassa, maar na een kwartiertje hadden we toch kaartjes bemachtigd. Men noemt deze kathedraal een van de mooiste van het Christendom en men treft er werken aan van Donatello, Michelangelo en Berini en vooral de beroemde vloer wekt grote bewondering.

Na het bezoek trakteerde Joëlle op een heerlijke lunch in een mooie trattoria. 

Zo slenterden we op ons gemak door de stad en genoten van al het fraais om ons heen.

's Morgens bij aankomst hadden we een optocht van vaandeldragers met tientallen trommelaars. Reuze leuk en daarna lag de hele stad nog voor ons open.

Vakantie zomer 2015. Serignan plage

We hadden een dagje Carcassone gepland. Het weer was bewolkt en dit leek uitermate geschikt voor een sightseeing dag. We moesten eerst heel Carcassone door, de rivier de Aude over en vervolgens via een rondweg weer terug naar deze stad. Hoewel het op de centrale parkeerplaats behoorlijk druk was vonden wij toch snel een plaatsje. Met de bolderkar naar de vesting. Een imposant gezicht en binnen de muren was het heel gezellig met kleine winkeltjes en veel horeca met terrasjes. Helaas hielden we het niet droog en ook na de lunch die we noodgedwongen binnen moesten gebruiken hield het niet op met hard regenen. In de auto terug naar huis vonden we dat we een heel leuke dag hadden gehad.

Een dag later vonden we het tijd worden naar het safaripark reserve Africaine bij Sigean te gaan. Een park met een oppervlakte van 300 hectare. Je begint per auto langs de big five van Afrika te gaan waaronder men ook de tibettaanse beer rekende. Deze maakten een zeer luie indruk en lagen met z'n allen heerlijk in het zonnetje midden op de weg te slapen. De dieren kwamen zeer dichtbij en je kon ze goed zien. Het park was fantastisch en maakte een authentieke indruk. 

Na met de auto te hebben rondgereden hebben we nog urenlang gewandeld langs veel exotische dieren. Soms was het klimmen waarna we via mooie weggetjes weer naar beneden gingen naar grote meren vol met vogels, schildpadden, krokodillen en meer. De hele dag zijn we bezig geweest en met z'n allen gingen we moe maar zeer voldaan weer naar huis terug.

Vakantie 2015 met Mieke, Martin en Tijn

Op 6 juni vertrokken wij vanuit Voorhout richting zuid Frankrijk. Twee dagen hadden we voor onze reis naar Serignan uitgetrokken. Er was voor de route over Parijs gekozen. Jammer dat ondanks de zaterdag het verkeer op de Periferique erg druk was en we daardoor relatief veel tijd nodig hadden om langs deze stad te komen. We reden door tot Clermont Ferrand waar we in een Best Westernhotel inkwartierden in een familiekamer. Hierna lekker gegeten bij een naburig restaurant en genoten van een goede nachtrust.

We gingen weer op weg. Het zou een kortere reis worden dan de eerste dag waardoor we tijd hadden om bij de schitterende brug bij Millau, iets meer dan 10 jaar oud van de weg af te gaan en naar het uitkijkpunt te rijden. Na een korte klim bereikten wij de top van de heuvel en op majestueuze wijze strekte le viaduc de Millau zich voor ons uit. Van grote schoonheid is deze brug en tevens goed passend in het landschap.

Na een klein uurtje zetten we de tocht weer voort. De zwarte wolken die wij al bij de brug in de verte hadden gezien haalden ons in, of wij haalden hen in, in ieder geval kwamen wij in een wolkbreuk terecht die Martin het zicht op de weg benam en wij op een parkeerplaats afwachtten totdat het beter zou worden. Gelukkig was dit al vrij snel het geval waarna wij onze tocht vervolgden en spoedig op camping Aloha bij Serignan, ten zuiden van Besiers terecht kwamen. Het is een mooie huisje dat we voor drie weken hebben gehuurd. Op 10 meter van het strand. Er zijn twee restaurants, een bar, een supermarkt, slager en bakker en diverse andere winkeltjes. Verder een schitterend zwembad, speeltuin en tennisbaan. Kortom je hoeft je hier niet te vervelen en voor kinderen is het ideaal.

Nadat we alles hadden uitgepakt en opgeborgen werd het tijd mijn verjaardag te vieren. Wij hebben heerlijk in één van de restaurants gegeten. Gamba's en als hoofdgerecht mosselen. Ik besloot de maaltijd met een glas Irish coffee. Zoals ik in 2013 mijzelf tijdens de vlucht Singapore Perth trakteerde op campari met jus d'orange vond ik nu een Irish coffee op zijn plaats.

De tweede dag begonnen we aan het strand waar Tijn in zee zijn nieuwe boot kon uitproberen. Als het aan hem had gelegen was hij ermee naar Afrika gevaren, maar zijn ouders vonden dat niet zo'n goed idee en oma hield haar mond maar.

Hierna werd het zwembad met een bezoek vereerd. Voor Tijn betekende dit nog meer plezier. Er valt van alles te beleven van kleine tot hele hoge glijbanen en veel spuitende figuren. Het is een genot te zien hoe dit kleine jongetje van alles geniet.

's Avonds was het tijd voor een BBQ en Martin kweet zich op fantastische wijze van zijn taak. Het eten was verrukkelijk. Wat kan het leven toch goed zijn. En dan nog 2 1/2 week te gaan. Een heerlijk vooruitzicht.

Architectuur

Kort geleden weer in Dubai geweest zijnde en uiteraard de Burj al Arab van diverse kanten gefotografeerd, kwam ik via Marina Bay Sands, een in 2011 geopend fantastisch hotel in Singapore bij hotel W in Barcelona, geopend september 2009 en ontworpen door Ricardo Bofill een wereldberoemde architect van Taller de Arquitectura.

Bestaat plagiaat in architectuur? Waarom niet? Ik schrok van de gelijkenis tussen het tijdens de millenniumwisseling geopende Burj al Arab hotel en hotel W. Beide bouwwerken staan op een op de zee veroverd stuk grond en beelden een zeil uit. Toen ik een foto van hotel W zag, van een wat verder gelegen punt genomen, waardoor je duidelijk de zee er omheen kon zien, was ik ervan overtuigd dat dit een foto van het hotel in Dubai was. Nee dus. Beide hotels worden als een icoon beschouwd. Een binnen het landschap beeldbepalend bouwwerk. Kun je een gebouw dat gebaseerd is op dezelfde uitgangspunten als een reeds bestaand gebouw nog altijd als iconisch kenmerken? In mijn opvatting dient een icoon uniek te zijn, maar misschien is dit niet een algemeen geldend standpunt. Veel in de architectuur is gebaseerd met name op klassieke gebouwen, maar hier is duidelijk sprake van gelijkheid, behalve de hoogte. Hotel W kent slechts 26 verdiepingen en is 99 meter hoog, terwijl de Burj al Arab er 60 heeft en 322 meter hoog is.

Verder zoekend naar een antwoord op de aan mijzelf gestelde vraag bleek de Burj al Arab, ontworpen door Tom Wright, geen familie van Frank Lloyd Wright overigens, wel het eerste ontwerp te zijn in deze vormgeving. Naast Ricardo Bofill en zijn Taller de Arquitectura bestaan er nog meer als zeil ontworpen hotels, gelegen aan of in water.

In Lissabon, helaas niet gezien toen ik er afgelopen mei was, staat het Vasco da Gama hotel, gebouwd over de rivier de Taag. Ontworpen door architecten van het architectenbureau SOM, Skidmore, Owings en Merill. De toren van dit gebouw was gebouwd voor de expo in 1998 in Lissabon, in 2004 begon men met de bouw van het aanliggend hotel dat in 2012 klaar kwam. Het hotel telt 20 verdiepingen.

In 2011 kwam de bouw van de Trump Ocean Club hotel in Panama klaar. De architect was Arias Serna Saravia. Het hotel telt 70 verdiepingen.

Bouwwerken die dezelfde stijl hebben als de genoemde hotels zijn:

Elite Plaza Business Centre in Yerevan Armenië. Dit gebouw doet mij echter vanaf de foto's die ik heb gezien niet denken aan de Burj. De enige overeenkomst is de gebogen vorm.

De Spinnaker Tower Portsmouth Harbour is gebouwd in 2005 door HGP, Greentree Allchurch Evans. De bovenste verdieping van dit gebouw is 105 meter hoog. Het is geen hotel.

Voor zover ik heb kunnen nagaan was Tom Wright met zijn ontwerp van een hotel in de vorm van een zeil, oprijzend vanuit de zee, op een kunstmatig eiland in 1994 de eerste architect met een dergelijk idee. Soms is het zo dat bepaalde ideeën ongemerkt over de wereld rondzingen en dan in de hoofden van architecten gestalte krijgen. Maar de overeenkomst tussen W hotel in Barcelona waarvoor ook een kunstmatig eiland werd gecreëerd en de Burj al Arab vind ik bijzonder frappant. 

Het restaurant van het Dubaise hotel is op miraculeuze wijze vastgeklemd in één van de pijlers van de constructie. Hetzelfde kan men zien in het ontwerp van Bofill, dat toch van een aanmerkelijk latere datum dateert. Voor mij blijft het plagiaat, hoezeer ik de overige ontwerpen van Ricardo Bofill ook bewonder.

Bali

Ik ben alweer drie dagen in Bali. In een villa hotel zoals ze dat hier noemen. Het is niet heel nieuw maar het is gezellig en alles dat je tijdens je vakantie zou willen doen is voorhanden. Een schitterend zwembad, een gezellige bar, diverse  mooie lounges waar je heerlijk kunt relaxen en het strand is op 100 meter afstand. Vlakbij het hotel is een mooie shopping mall, niet van het formaat als in Dubai, maar wel met leuke winkeltjes en heel veel restaurants. In een van de buitenste restaurants, met uitzicht op zee ontbijt ik iedere dag. De mensen kennen mij daar inmiddels en begroeten mij dagelijks allervriendelijkst. Ik heb trouwens toch alleen maar vriendelijkheid en behulpzaamheid van de indonesiërs meegemaakt. 

De sfeer hier op Bali is totaal anders dan op Java. Naar mijn idee komt dat vermoedelijk omdat ruim 90% van de bevolking hindoestaans is. Dit is, sprekend uit ervaring toch een godsdienst die veel vriendelijker overkomt dan bijvoorbeeld de islam. Overal vind je hier offeranden voor de diverse goden. Hoe hoger het offer, voedsel, fruit, bloemen, geurstokjes is geplaatst hoe belangrijker de god die men eert. Staat het offer op de grond, wat je heel veel ziet, dan betreft het een hiërarchisch lager geplaatste god. De mensen gaan vrolijker gekleed en gedragen zich ook vrolijker. Alles ziet er hier feestelijk uit. Als je dat bijvoorbeeld met de gesluierde, in zwarte kleding gestoken vrouwen in Dubai vergelijkt dan is het contrast toch wel heel groot.

Na mijn rondreizen op Java ben ik blij hier nog 10 dagen te kunnen relaxen.

Bromo tour

Na zes dagen hotel Majapahit besloot ik eerst naar de Bromo vulkaan te gaan alvorens af te reizen naar Bali. Ik had de conciërge van dit magnifieke hotel alles laten regelen. De taxi naar het hotel binnen het Bromo nationaal park, het hotel vlakbij de berg en de taxirit naar het vulkaagebied. Vanuit het hotel kon je de Bromo duidelijk zien liggen, maar dat is toch iets anders dan zonsopgang in dit berggebied. De taxichauffeur die mij wegbracht was dezelfde die mij tijdens mijn sightseeing tour in Surabya had rondgereden. Een vriendelijke man die helaas weinig Engels sprak. De tocht duurde bijna 4 uur en ging over de bekende smalle weggetjes die overvol zijn. Nadat het vlakke landschap overging in het berggebied werden niet alleen de wegen nog smaller maar het wegdek ook extreem slecht. De taxi reed met een enorme klap bij het nemen van een hairpin bocht door een diep gat aan de zijkant van de weg. Als er al geen as is ontzet dan hebben we toch minstens een lekke band ging er door mijn hoofd heen. Gelukkig viel alles mee en konden we verder rijden. Door mist en regen waarbij je weinig kon zien. Als auto's het al nodig vonden lichten aan te doen dan waren dit toch niet meer dan stadslichten zodat je tegemoet komend verkeer pas op het allerlaatste moment zag en dan een plekje moest vinden om uit te wijken. Maar na 225.000 rupiah betaald te hebben om het nationaal park in te mogen bereikten we dan toch na enig vragen de lodge waar ik een zeer korte nacht zou doorbrengen. Aangezien het al vier uur 's middags was, wij niet geluncht hadden en de chauffeur dezelfde weg weer terug moest bood ik hem aan met mij te eten. Het restaurant had een soort van 24 uurs service dus zetten wij ons zwijgzaam aan de nasi goreng. Na afloop kreeg ik de indruk dat de chauffeur een beetje op hete kolen zat. Het is hier al vroeg donker en het was nog steeds mistig. Ik maakte hem duidelijk dat hij maar de terugreis moest aanvaarden en bedankte hem hartelijk voor alle goede diensten. Ik ging naar mijn kamer die mij na de luxe van het vorige hotel knap tegen viel. Eigenlijk was ik er een beetje vies van maar ik moest toch nog wat slaap zien te krijgen dus kroop ik voorzichtig tussen de lakens die een schone indruk maakten. Dat mocht ook wel want de overnachtingsprijs in deze lodge lag hoger dan die in het Majapahit. Ik had gevraagd of men mij om 3 uur kon wekken. Ik was bang door te slapen wat trouwens niet gebeurde want ik sliep zeer licht en werd om de haverklap wakker. Toen ik op de deur hoorde kloppen was ik al bezig mijn tanden te poetsen. Daar moest het voorlopig maar even bij blijven. Een echte douche was er niet, evenmin als een douchebak dus dan maar een dagje zonder. Buiten gekomen kwam er een man op mij af die zich voorstelde als zijnde mijn chauffeur die mij in zijn jeep naar de berg  zou brengen. Het was pikkedonker en nog steeds mistig. Van een weg was nauwelijks sprake en we gingen soms stijl de berg op. Ik had hetzelfde gevoel als tijdens het sandbashing in Qatar waar ik ook in het begin doodsangsten uitstond dat we zouden omvallen. Maar een mens lijdt dikwijls het meest door het lijden dat hij vreest. En natuurlijk ging alles goed. Op de plek waar je verder te voet moest stonden al tientallen jeeps geparkeerd. De chauffeur zei dat ik verder alleen naar boven moest. Dat zag ik in het pikkedonker in een mij volstrekt onbekend gebied totaal niet zitten en ik vroeg hem met mij mee te gaan. Voor de enorme som geld die ik hem na afloop moest betalen mocht hij mij toch op z'n minst begeleiden, hetgeen hij uiteindelijk ook deed. Gelukkig maar want het pad ging stijl omhoog en je kon niet altijd zien waar je liep. Gelukkig bereikten wij zonder schade het uitkijk platform. Er stonden banken waar ik ondanks dat alles kletsnat was toch maar op ging zitten. Al gauw zei hij dat hij weer terug naar zijn jeep ging maar dat hij om vijf uur weer naar boven zou komen om mij op te halen. Toen begon het wachten op het opkomen van de zon. De sterrenhemel was echter even indrukwekkend. Ik ontdekte zo maar (dankzij de lezing vorig jaar in het planetarium in Vancouver) de Grote Beer en de Orion. Er was echter zoveel te zien dat ik het jammer vond dat ik geen deskundige bij mij had. Opeens ontstond er rumoer onder het publiek. De hemel kleurde oranje rood. De zon begon op te komen. Het werd helaas ook weer een beetje mistig dus de Bromo, de Batok en de Gunung Semeru werden steeds vager. 

Toch was het indrukwekkend vooral vanwege het  enthousiaste publiek. Even later was het volop licht en om kwart over vijf vond ik mijn chauffeur weer terug die mij weer keurig bij mijn hotel afzette. Ik ging nog een uurtje slapen en daarna ontbijten in een zaal waar iedereen naar de zonsopgang was gaan kijken. Het ontbijt bestond uitsluitend uit nassi en bami goreng en er stonden schalen met meloen en verse ananas en ook mini banaantjes. Ik eet bijna altijd nassi of mie goreng voor mijn ontbijt, terwijl er ook altijd broodjes en vleeswaren waren en een paar keer heb ik sushis gegeten. Ik vind hier in Indonesie het ontbijt iedere dag weer een feest.

Om kwart voor twaalf ging ik uitchecken en stond mijn chauffeur die mij naar het vliegveld zou brengen al te wachten. Zijn broer ging ook mee. Het leken mij alletwee aardige mannen. De tocht duurde nu slechts 2 1/2 uur dus was ik veel te vroeg op het vliegveld. Mijn vliegtuig bleek uiteindelijk ook nog eens een uur vertraging te hebben. Het was al 11 uur 's avonds toen ik in mijn hotel op Bali arriveerde. De dag was lang maar boeiend geweest.

Loek Pieren

De laatste dagen ben ik veel met Loek, of Loeki zoals hij in de familie werd genoemd bezig geweest. Sinds ik zijn graf heb bezocht en ook de site van oorlogsgravenstichting waar hij staat vermeld (zoeken op LJ Pieren) en eveneens een foto van zijn grafkruis staat evenals een foto van de entree van de begraafplaats denk ik veel aan hem. Van Freek, de oudste zoon van Mien, één van de vier zussen van mijn moeder, kreeg ik een foto van hem. Een beeldschone jonge man in wie ik veel van mijn familie herken. Het voelt zo vertrouwd.