Verboden stad

Vanmorgen maar eens een wandeling gemaakt over het Tiananmenplein. Ik herinner me enkele dingen maar er is heel veel veranderd. En bovendien is het vreselijk druk. Nu heeft men onder dit plein net zo als ik in andere steden ook al had gezien, tientallen voetgangers onderdoorgangen. Het is trap op trap af, maar in  ieder geval minder gevaarlijk dan gelijkvloers oversteken. Ik heb het een paar keer gedaan maar ondanks dat het voetgangerslicht groener dan groen is rijden de automobilisten gewoon door. Blijkbaar mag je altijd rechts afslaan als het licht rechtdoor op rood staat. Dat dan de voetgangers eindelijk ook kunnen oversteken deert de autobezitters niet. Als je echter doorstapt als voetganger dan stopt men uiteindelijk wel. Ik was bezig met over te steken toen een mercedes uit de 500 klasse liet merken niet van plan te zijn mij voorrang te verlenen. Ik keek zo boos als ik kon, stak mijn hand op en liep door. Dat zal ze leren! Dat heb ik in Rusland toch anders ervaren. Daar stopte men, althans in het gedeelte van Moskou waar ik was eigenlijk altijd voor voetgangers.

Na het plein een kaartje gekocht voor de verboden stad. Alles leek veranderd. Waar wij in mijn geheugen in 1990 een groot plein over moesten naar de ingang was dat nu niet meer terug te vinden. Veel was bovendien ook met schuttingen afgesloten. Op die schuttingen had men doeken gespannen met afbeeldingen van landschappen. Waarschijnlijk om het uitzicht wat te verfraaien. Maar bij mij hielp het niet. Ik kreeg de indruk dat men het binnenste gedeelte van de verboden stad helemaal had afgesloten. Ik denk dat men met renovatie bezig is. Op zich natuurlijk prima. Wat mij betreft is echter het patina van het eeuwenoude door alles zo strak te maken wel verdwenen. Ik ervoer de rust en stilte en ook de natuur overigens als een weldaad. 

In het kader van de vrije wil is in samenhang daarmee gesproken over karaktereigenschappen. Één van mijn karaktereigenschappen waar ik op toeristische plekken voortdurend mee word geconfronteerd is mijn bloedhekel aan groepen. Je loopt als individu over het Tiananmenplein en je bent één van de duizenden. Geen probleem. Totdat je een groep toeristen tegenkomt onder aanvoering van een vlaggetje. Zonder dat je het wil, of er invloed op kunt uitoefen word je helemaal ingesloten en kunt nauwelijks een kant op. Ik kan verzekeren dat er vanmorgen veel van deze groepen waren. En niet eens Europese maar Japanse en ook Chinese. Ik loop dan in mijzelf te mopperen, maar ben enige seconden later vreselijk dankbaar dat ik daar niet bij hoef te zijn. Alles wat je weten wilt kun je in folders terug vinden en anders op Wikipedia. Daar heb je iemand met een vlaggetje niet voor nodig. Tenzij je een individuele tocht boekt. Dan is het wel handig om onder leiding van de gids dingen te zien en informatie te krijgen. Maar dat geeft dan ook meteen een stuk gezelligheid.

De verrassing zoals ik die 23 jaar geleden heb ervaren was er niet meer. Maar dat kan ook eigenlijk niet. Toen was alles nieuw en overweldigend. Nu weet je dat je dit al een keer hebt meegemaakt en probeert het huidige te vergelijken met het verleden. Maar de veranderingen zijn te veel. 

Mijn hotelkamer kijkt over de daken van de verboden stad uit. Ik zie dan de gebouwen waar ik een uurtje geleden niet bij kon. Nu kan ik ze zien vanaf de negende verdieping.